|
Hemelvaartweekend 2009 (het Zwarte Woud) |
|
Door Sander Versluis Goede vooruitzichten |
|
Eén van
de eerste actiepunten na het motorseizoen is het regelen van een
bestemming/ hotel voor het Hemelvaartweekend van het volgende
motorseizoen. De bestemming was dit keer al snel gekozen: het Zwarte
Woud! Een erg bekend/ geliefd gebied, wat helaas te ver weg ligt om
in een regulier weekendje te bezoeken. En daarom is een
Hemelvaartweekend dus ideaal, dan mag je vier dagen motorrijden!
Een
betaalbaar hotel vinden dat nog kamers vrij had duurde iets langer,
maar ook dat is uiteindelijk gelukt. Hotel Roter Buehl, op de foto’s
te mooi om waar te zijn en erg betaalbaar.
|
|
|
|
In de aanloop van het seizoen kwamen de aanmeldingen ook langzaam
binnen. Uiteindelijk hadden zich twaalf leden en één introducé
aangemeld. De Bladerunners zouden de Bladerunners niet zijn als er
in dit aantal niet iets zou wijzigen, dus ook dit keer weer een
kleine verandering. Helaas is onze kersverse (interim-)voorzitter
Roy twee weken voor vertrek met zijn motor hard onderuit gegaan en
zat meerijden er voor hem niet in. Inmiddels wordt er alweer hard
gezocht naar een nieuwe motor, dus binnenkort hebben we weer een
rijdende voorzitter. |
|
|
|
Vroeg. Te vroeg... |
Naar boven |
|
Dan werd het eindelijk Hemelvaartdag. Mijn eerste bestemming was
Oldenzaal, waar ik Erik zou ophalen. Om drie minuten over zes
(toegegeven: een beetje vroeg), kon ik daar op de bel drukken. Was
niet nodig, de deur werd al open gedaan door een man in pyjama. Erik
had nog eventjes nodig, maar de wachttijd werd veraangenaamd door
thee en ontbijtkoek. Het aankleden kon hij zelf wel (zou later in
het weekend wel anders zijn…), en om kwart voor zeven gingen we
richting Venlo, waar we de rest van de gelukkigen zouden ontmoeten. |
|
|
|
Na anderhalf uur/ 190 km voornamelijk Autobahn waren we in Venlo
(toegegeven: weer een beetje vroeg) en was er nog niemand. Echter
ruim voor de streeftijd van negen uur was iedereen aanwezig. Mijn
complimenten voor de stiptheid van de laatste tijd. Zelfs Paul was
op tijd en hij had al zijn spullen bij! Je kunt toch merken wat het
vaderschap met iemand doet hè? Daarnaast waren ook Johan, Erwin D,
Luïs, Robert (eerste weekend met de club), Frits en Marianne, Tom en
Willemijn (dit keer op eigen CBR600) en natuurlijk Michel van de
partij. |
Blijft een mooi
gezicht...
|
|
Er stonden eerst een aantal uurtjes
Autobahn-blazen op het programma, dus na de nodige sigaretten/koffie
en handjes schudden werden de motoren weer gestart. Het was een
beetje druk onderweg, maar de groep is slechts één keer uit elkaar
gevallen, dus we mogen niet klagen! Rond een uur of twee konden we
de (nog altijd droge) snelweg eindelijk verlaten en de B500
opzoeken. Misschien nog wel belangrijker: lunchtijd! In Baden-baden
hebben we van de eerste Duitse lunch kunnen genieten en hierna zijn
we in twee groepen verder gaan rijden.
|
|
Hemelvaart?? Hemellozing! |
Naar boven |
|
Dit was niet alleen het startpunt voor het echt
mooie sturen, maar ook het startsein voor wat voor velen de
aller-heftigste regenbui aller tijden zou zijn. Ongeveer twee meter
zicht rondom en centimeters water op het wegdek. Het duurde even
voordat ik een goede plek zag om te stoppen en te schuilen, dus ik
denk dat ze het daar nog steeds hebben over die gekke Nederlanders
die als enige nog rondreden. Maar hevige buien duren nooit lang, dus
na een kwartiertje konden we koud en nat weer op de motor stappen
voor de laatste etappe. Verderop was de weg alweer redelijk droog en
kon er nog even fijn gestuurd worden. Het hotel was makkelijk te
vinden (niet helemaal als op de foto’s..), en de warme douche nog
veel makkelijker! Echt alles was nat, je wilt het niet weten!
|
|
|
|
Bijna net zo mooi als op de foto...
|
Na het eerste biertje en het uitzoeken van de meest droge kleren kwam
iedereen weer een beetje tot leven. Het bleek een prima hotel te
zijn dat voor de rest was afgehuurd door een grote groep
(voornamelijk) Ducati rijders. Een hotel vol met motorrijders dus,
altijd goed. De motoren konden verderop in een grote schuur
geparkeerd worden, ook geregeld dus! |
|
Genieten met mate(n) |
Naar boven |
|
De volgende ochtend zag het er redelijk goed uit wat het weer betreft.
Erwin had een mooie route meegenomen die we zouden gaan rijden. De
motor van Luïs had echter een klein probleempje: lekke
voorvorkkering. De vorige avond was er al een motorzaak opgezocht,
dus na de nodige telefoontjes kon hij daar terecht. Tom en Willemijn
zouden met hem meegaan. Marianne en Frits wilden liever op eigen
gelegenheid gaan rijden, en de rest van de groep kon ook eindelijk
vertrekken. |
Ook een blade kan niet op 1 been/poot lopen...
|
|
We hebben die dag super kunnen rijden, ongeveer 400km aan bochten:
geweldig! Tegen een uur of zes waren we weer terug. Ook Luïs had
zijn motor weer pico-bello in orde, en de rest was ook heelhuids
weer teruggekomen. Erik liep wat kreupel, wat later een
verrekte/beknelde spier zou blijken te zijn. Dit moet op de heenweg
al zijn gebeurd, maar hij heeft er het hele weekend nog plezier van
gehad. Het op/afstappen zag er wat pijnlijk uit, maar het rijden
ging nog prima (zei hij). En ook met het aan/ uittrekken van het
motorpak was af en toe wat assistentie nodig. |
|
Die avond stond er een bbq op het programma: lekker! Een kleine smet
op de avond was het nieuws dat één van de Ducati rijders die dag
dodelijk was verongelukt. Zij waren dan ook een stuk stiller dan de
avond/ nacht daarvoor. En wij waren weer eens gewaarschuwd voor de
risico’s. |
|
|
|
De zaterdag moest de topdag worden wat het weer betreft. En dat is
gelukt! Zo nat als het T-shirt was op donderdag, zo nat was het nu
weer: van het zweet wel te verstaan. Deze dag hebben we een route
gereden die Michel die avond daarvoor had uitgezet (op de kaart). De
groep werd in tweeën gedeeld. Eén groep achter Michel aan, en de
tweede groep met Luïs als voorrijder (voor het eerst!). En die B500
ziet er bij zonlicht stukken aangenamer uit! Sommige stukken moesten
zelfs nog een keer gereden worden om het helemaal zeker te weten.
Wederom super gereden (houdt het dan nooit op????), en alles en
iedereen is weer compleet bij het hotel aangekomen. |
|
Erik en Michel wilden nu eindelijk het zwembad eens gaan uitproberen.
(weet niet of daar foto’s van zijn). Erik kreupel en Michel net zo
lang als het zwembad zelf, maar gezwommen hebben ze! |
|
Die avond was het al een stuk rustiger in het hotel, omdat een groot
deel van de andere groep naar huis was gegaan. Voor ons was het er
echter niet minder gezellig om! Jammer genoeg alweer de laatste
avond. |
|
|
|
Wat een B-weg! |
Naar boven |
|
Op zondagochtend hebben we na het ontbijt direct afscheid genomen van
Erwin, hij wilde om één uur weer thuis zijn, dus ging op eigen
gelegenheid naar huis. De rest is in min of meer één groep naar de
B500 gereden. Er moest toch nog een keer gecontroleerd worden hoe
die eruitzag. Ook dit keer weer droog, en dat is toch net wat
lekkerder. Aan het einde van de 500 hebben we voor het laatst dit
weekend gezamenlijk een kop koffie gedronken en is de groep weer in
tweeën opgedeeld. De ene groep zocht zo snel mogelijk de snelweg op,
de rest (Michel, Erik, Johan, Robert en ikzelf) wilde nog heeeeeel
eventjes een stukje binnendoor sturen. Dit werden uiteindelijk 300km
(hele mooie). Af en toe stoppen voor een Bratwürst, koffie of ijsje. |
Wat een uitzicht!
|
|
Op een gegeven moment stond er ergens een kleine file (op een
binnendoorweg?!). Hollanders als we zijn werd er helemaal naar voren
gereden (oh, ik dacht dat jullie allemaal bij elkaar hoorden?). Daar
bleek helaas weer een motorrijder te zijn afgevoerd met de trauma
helikopter. Het was inderdaad een erg mooie (maar dus ook
gevaarlijke) weg! Gelukkig duurde dit oponthoud niet heel lang
en konden we vlot door (we stonden nu tenslotte toch vooraan). |
|
|
|
Uiteindelijk moesten ook wij aan de snelweg geloven, gas erop en zo
vlot mogelijk weer naar Nederland. Bij de eerste tankstop hebben
Erik en ik de rest een hand gegeven en hartelijk bedankt voor de
gezelligheid. Wij gingen naar boven, terwijl de rest richting Venlo
reed. Ook Oldenzaal lag nog waar we het hadden achtergelaten. Daar
heb ik Erik voor de laatste keer uit zijn pak gehesen. Nog even een
bord chinees gegeten om daarna aan de laatste etappe naar Deventer
te beginnen. Met een zere kont van het zitten en een moe maar erg
blij gevoel kon ik mijn bed weer opzoeken. |
|
Met net zoveel motoren weer thuisgekomen als dat we vertrokken waren,
geen boetes of boze gezichten en geen klachten? We moeten oppassen
dat we geen te voorbeeldige club worden. |
|
|
|
Welterusten en tot de volgende keer! |
|
|
|
Voor meer foto's, klik
HIER |
Naar boven |
|
Voor oudere verhalen, klik HIER |
