Voor je het weet, zit je vriendin met haar handen aan iets heel anders dan jouw zwembandje. En dat kan zomaar positief uitwerken! Onderwerp van test is een handgreep voor bijrijders, die je kunt bevestigen op de tank van je motor. Van de importeur, SO Secure, kregen we het exemplaar van de Vinxxgrip op de jaarbeurs in Utrecht in de handen geduwd. Met de vraag om het ding te laten testen door leden. Maar dan moest er wel een stukkie over geschreven worden in het clubblad (wanneer heb ik díe voor het laatst gezien...) en gevolgd door een advertentie.

Het duurde even, maar bij deze dan...

Gemotoriseerde tandem

De Vinxxgrip zit in een zwarte doos met een stoer logo dat lijkt op een stierenkop met handgrepen. Als je de doos opent, ligt daar een grijs metallic geval in. (er bestaat overigens ook een zwarte versie) Met een beetje fantasie kun je de stierenkop erin herkennen. Maar desondanks straalt de inhoud van de doos niet de stoerheid van de doos zelf uit, laat staan die van een Fireblade... Eerlijk is eerlijk, het idee van een greep op de tank van m’n blade, doet mijn adrenaline niet bepaald stromen. Het beeld van een gemotoriseerde tandem doemt in me op. Oef! Goed, we gaan deze keer niet voor het esthetische, maar voor het praktische. Want dat moet ik ook bekennen: een blade is niet echt bijrijders­vriendelijk. Na vorig jaar een weekend met m’n vriendin achterop door het land te zijn gereden, kon ik haar bij thuiskomst zonder vouwen zó in de foetushouding in bed tillen. Bij “stijf”denk ik liever aan andere dingen...

Verpakking met inhoud

Technerd in actie

Technerd als ik ben, begin ik zonder handleiding vrolijk aan de montage van de “grondplaat” (ik noem het maar even zo). Schroeven van de buitenring van de tankdop loshalen en met de schroeven die meegeleverd zijn... euh.. even zoeken... ah... ik heb de goeie! OK, en vastdraaien maar. Laat ik nou nèt van die carbon-plakkers op mijn tankdop hebben zitten die toch al gauw een millimeter dik zijn. Als ik de boel eens van dichtbij en opzij bekijk, blijkt dat 2 nokken van de grondplaat krap 1 millimeter boven de lak van de tank zweven. Had ik de stickers niet gehad, dan was m’n lak nu waarschijnlijk beschadigd. Minpuntje!

De greep zelf moet ook nog even in elkaar gezet. De 2 handgrepen moeten vastgeklikt worden met 2 pinnetjes, een vergelijkbaar systeem als dat van een stofzuigerslag (over stoer gesproken...). Maar het werkt. 2 Borgpennen omhoog, de beugel op de grondplaat laten zakken en met een korte slag op z’n plek draaien. De borgpennen vallen mooi in de gaten van de eerdergenoemde nokken. Er zit geen mogelijkheid op om het hele geval diefstalveilig vast te zetten. Aan de uiteinden van de handvatten zitten gelukkig rubbers die voorkomen dat er krassen op de tank ontstaan. Zo, dat zit. We kunnen gaan rijden.

Al bij het wegrijden merk ik het: ik mis iets! En het is al snel duidelijk wat het is. Om het vrij naar Ciske de Rat te zeggen: “Tweej sachte armuh ôôôm me heejn”. Gelukkig klemmen de benen van het meisje me alsof ze een wilde hengst aan het berijden is, waardoor ik weet dat ze nog steeds ergens achterop de blade zit. Na een kwartiertje rijden zijn we er eigenlijk wel uit: Zo’n greep is zo’n slecht idee nog niet! In de woorden van de dame: “Om te trekken issie briljant! Als je optrekt, heb ik veel meer het gevoel dat ik mezelf goed kan vasthouden, dan wanneer ik m’n armen om jou heen heb.” En bedankt... Ze vervolgt dat ze bij sommige bochten, door het verminderde lichaamskontakt, meer moeite had om in te schatten hoeveel ze mee moest hangen. Maar dat bleek deels ook te komen door onoplettendheid, want het meisje was op dat moment even half in slaap gevallen. (En dat, terwijl we vlak ervoor nog bochten hadden gedraaid met m’n steppies over het asfalt... )

Tegen de tijd dat het me lukt om mijn concentratie terug te verleggen van het estetische naar het praktische, bedenk ik dat er ook voor de bestuurder voordelen aan de Vinxxgrip zitten. Toen we zonder dat ding reden, hing het meisje als een koalabeertje om m’n nek. Op zich een prettige aangelegenheid, maar het had wel als gevolg dat bij elke accelleratie of remactie, onze helmen klotsten als 2 stierenballen tijdens een rodeo. Om maar niet te spreken van de verveling die toeslaat als je, doordat de helm van de bijrijd(st)er in je nek drukt, de hele tijd alleen maar naar asfalt kunt staren. Met de Vinxxgrip is dat verleden tijd.

Vinxxgrip in actie

Terug thuis aangekomen, kijk ik meteen naar de mogelijkheden om het ding zo snel mogelijk van de blade af te krijgen. Het is even simpel als het monteren. Borgpennen omhoog, slagje draaien, optillen, en los is de greep van de grondplaat. Om de greep in een tas te doen, zou je de handvatten er af kunnen halen.

In de voorbereiding voor dit stukje, besluit ik de handleiding nog even na te lezen. Het blijkt dat ik het systeem niet goed begrepen had. Daar gaat m'n status als technerd... Er wordt met eenvoudige en duidelijk tekeningen uitgelegd hoe, en dat, de handvatten vastgezet moeten worden. Dat had ik niet gedaan, en dat bleek ook geen probleem. En natuurlijk staat erin welke schroeven je nodig hebt (...) en hoe makkelijk je het hele systeem losthaalt. Toch handig, zo’n handleiding...

Maar vaak zijn de sportievelingen ook de meest kritische als het gaat om “het mooi”. Of de Vixxgrip de harten steelt qua looks, durf ik te betwijfelen, maar voor velen zal de praktische waarde het winnen van de estetische.

• Veel relaxter rijden voor bestuurder

• Veel relaxter rijden voor bijrijder

• Eenvoudige de-/montage

• Niet (te) intiem

• Looks

• Minder feeling met (bij)rijder

• Kans op lakschade

• Niet diefstalveilig

• Niet intiem (genoeg)

• Geen handvatverwarming